,

PEA (fenyloetyloamina) – molekuła miłości o działaniu nootropowym

PEA (fenyloetyloamina) – molekuła miłości o działaniu nootropowym

Fenetyloamina (znana również jako PEA, β-fenyloetyloamina, 2-fenyloetano-1-amina i benzenoetanoamina) jest aminą śladową naturalnie występującą w ośrodkowym układzie nerwowym i mózgu ludzi i innych ssaków. Termin „amina śladowa” odnosi się do faktu, że występuje w znacznie niższych stężeniach niż inne aminy.

Fenetyloamina jest wytwarzana w niewielkich ilościach w mózgu i rdzeniu kręgowym i jest wytwarzana z niezbędnego aminokwasu fenyloalaniny, który występuje głównie w pokarmach bogatych w białko.

Jest metabolizowany przez enzymy monoaminooksydazę B (MAO-B) i dehydrogenazę aldehydową do kwasu fenylooctowego, który jest następnie wydalany z moczem.

STRUKTURA I ŹRÓDŁA WYSTĘPOWANIA

Strukturalnie – podstawowy szkielet fenetyloaminowy (2-fenyloetyloamina) zawiera pierścień benzenowy z pojedynczą grupą azotową związaną przez krótki łańcuch dwuwęglowy; jeśli metylacja miałaby nastąpić na końcowym atomie węgla, który jest przyłączony do grupy azotowej, wówczas powstałym szkieletem jest podstawowa struktura amfetaminy. Szkielet fenyloetyloaminy różni się od katecholamin tym, że nie ma hydroksylacji na swoim szkielecie, a syntetyczne modyfikacje szkieletu z hydroksylacją i metylacją powodują powstanie różnych halucynogennych substancji na bazie fenyloetyloaminy (np. Meskaliny).

Występuje naturalnie jako amina endogenna w różnych algach i bakteriach i podobnie jak alkaloidy, takie jak tyramina, oktopamina i hordenina, jest postrzegana jako amina biogenna. Można go znaleźć w natto jako drugorzędny w stosunku do bakterii używanych do jego fermentacji, a także wykryto go w jajach, a także w czekoladzie, gdzie jest wytwarzany podczas termicznego rozkładu L-fenyloalaniny (aminokwasu macierzystego).

β-fenyloetyloamina może być również wytwarzana z dietetycznej L-fenyloalaniny, która szacowana jest na około 4 g w przeciętnej diecie (ze względu na to, że jest składnikiem białka pokarmowego), chociaż nie cała L-fenyloalanina jest przeznaczona do produkcji β- fenyloetyloamina, ponieważ można ją przekształcić w L-tyrozynę za pośrednictwem hydroksylazy fenyloalaniny.

WŁAŚCIWOŚCI FIZYKOCHEMICZNE

β-fenyloetyloamina ma masę molową 121,17964 g / mol i charakteryzuje się dużą rozpuszczalnością w wodzie podwójnie destylowanej (ddH2O) oraz w osoczu, chociaż rozpuszczalność jest niska w lipidach.

ZNACZENIE BIOLOGICZNE

β-fenyloetyloamina jest wytwarzana w organizmie człowieka po procesie dekarboksylacji z aminokwasu L-fenyloalaniny, o którym wiadomo, że pośredniczy w niej dekarboksylaza aminokwasów aromatycznych (AADC). [10]

β-fenyloetyloamina jest wytwarzana z L-fenyloalaniny, o której wiadomo również, że jest przekształcana w L-tyrozynę przez enzym hydroksylazę fenyloalaniny. Przewlekłe hamowanie tego enzymu lub genetyczna niewydolność skutkuje zaległością L-fenyloalaniny, prowadzącą do postaci hiperfenyloalaninemii i jest zaangażowana w niektórych przypadkach fenyloketonurii (PKU). Osoby w tej sytuacji są bardziej wrażliwe na większość amin biogennych, w tym β-fenyloetyloaminę.

FORMULACJE I WARIANTY

R-β-Metylofenyloetyloamina (1-amino-2-fenylopropan), znana również po prostu jako β-Metylofenetyloamina lub β-Me-PEA, jest strukturą PEA, w której grupa metylowa występuje na pierwszym atomie węgla wychodzącym ze szkieletu benzenowego; ze względu na umieszczenie węgla w tym miejscu zamiast drugiego węgla nie jest klasyfikowany jako amfetamina i został wyizolowany z liści akacji berlandieri (Guajillo; nie pieprz). [13] [14]

N-metylofenetyloamina (NMPEA; N-metylo-β-fenyloetyloamina) jest metabolitem PEA o innej strukturze, w którym metylacja zachodzi na samej aminie, a NMPEA również nie jest klasyfikowana jako amfetamina.

MECHANIZM DZIAŁANIA

Naukowcy przypuszczają, że fenetyloamina może działać przez:

– Aktywacja receptora (TAAR-1) w mózgu w celu wyzwolenia neuroprzekaźników. Neuroprzekaźniki wysyłają sygnały chemiczne do różnych celów w organizmie, wywołując różne reakcje, np. Radość, smutek, strach, przebudzenie.
– Aktywując TAAR-1, fenetyloamina zwiększa uwalnianie serotoniny, epinefryny (adrenaliny), dopaminy i noradrenaliny (noradrenaliny) z neuronów. Te neuroprzekaźniki wpływają na nastrój, funkcje poznawcze i samopoczucie psychiczne.
– Potencjalnie zapobiega cofaniu się tych samych neuroprzekaźników (przez transportery wychwytu zwrotnego) przez neurony, co oznacza, że dłużej pozostają w przestrzeniach między neuronami (synapsami) i mogą mieć więcej czasu na wywarcie swoich efektów

HIPOTEZA DEPRESJI ZWIĄZANA Z PEA

W latach siedemdziesiątych XX wieku odkryto, że ilość PEA w mózgach osób z depresją była zmniejszona w porównaniu do osób zdrowych (Sabelli i Mosmain 1974) i że podawanie PEA doustnie osobom cierpiącym na depresję było w stanie szybko złagodzić depresję. Dało to podstawę do hipotezy PEA o depresji, niestety hipoteza ta została przeoczona i przyćmiona hipotezą serotoninową dotyczącą depresji i do dziś pozostaje chronicznie niedofinansowana i zbadana.

Wykazano, że aktywność PEA (określona na podstawie badań moczu) jest niska w przypadku dużej depresji, depresji dwubiegunowej, depresji atypowej, ale nie u pacjentów z zaburzeniem dystymicznym (długotrwała depresja o niskim stopniu nasilenia). Stwierdzono również, że jest niski u osób z lękiem napadowym połączonym z depresją, ale nie z samym zespołem lęku napadowego.

Stwierdzono, że aktywność PEA jest obniżona w schizofrenii, innym stanie o niskiej energii, jednak jest to sprzeczne z hipotezą, że nadmierna aktywność PEA przyczynia się do zaburzeń myślenia w schizofrenii.

Z drugiej strony, aktywność PEA wydaje się zwiększać u pacjentów z manią i schizoafektywnymi, zaobserwowano również, że u osób z manią aktywność PEA jest bardzo zmienna w ciągu dnia.

Zwiększenie PEA może wywołać efekt przeciwdepresyjny bardzo szybko w ciągu kilku dni lub nawet godzin w porównaniu z lekami przeciwdepresyjnymi, których działanie może potrwać kilka tygodni. Jedyne inne substancje, które są zdolne do tak szybkiego działania przeciwdepresyjnego, to naturalny środek SAM-e i lek znieczulający ketamina.

DEPRESJA Z NIEDOBOREM PEA

Niestety, możliwość, że niska aktywność PEA jest przyczyną depresji, została przeoczona w konwencjonalnej praktyce medycznej, zamiast tego skupiono się głównie na lekach wzmacniających serotoninę i, w mniejszym stopniu, dopaminowych. Depresja może przybierać różne formy i mieć wiele możliwych przyczyn.

Myśląc o serotoninie jak o psychologicznym środku przeciwbólowym, który uspokaja, łagodzi i znieczula niepokojącą i bolesną psychologię, więc depresja z niedoborem serotoniny charakteryzuje się intensywnym bólem, po prostu istnienie jest bolesne. Dopamina napędza nasze podekscytowanie i oczekiwanie na zabawę i przyjemne zajęcia w życiu, zabierz ją, a życie stanie się bezradną monotonią, której nie warto żyć. Różnice między depresjami z niedoborem dopaminy i serotoniny są dość łatwe do zauważenia, jednak różnice między dopaminą a PEA są subtelne i przekraczają literackie zdolności do opisania, więc powinieneś eksperymentować z obiema możliwościami dla siebie.

Jeśli Twoja depresja nie zareagowała na leki lub środki zwiększające poziom serotoniny, spróbuj zwiększyć aktywność PEA w mózgu; jeśli to nie działa lub jest tylko częściowo skuteczne, spróbuj zwiększyć aktywność dopaminy samodzielnie lub w połączeniu z PEA.

PEA W DEPRESJI OPORNEJ NA LECZENIE

Jeśli twoja depresja była oporna na standardowe terapie przeciwdepresyjne, sugeruje to, że twoja depresja ma nietypowy mechanizm i warto poeksperymentować z chemią własnego mózgu w celu zwiększenia aktywności PEA w mózgu, aby sprawdzić, czy to jest rozwiązanie twojego problemu.

Jeśli twoja depresja reaguje na leki przeciwdepresyjne MAOI, ale nie na trójpierścieniowe i SSRI, może to również wskazywać na PEA, ponieważ MAOI (szczególnie MAOI-B zwiększają poziom PEA).

PEA I NIETYPOWA DEPRESJA

Zmniejszona aktywność PEA może być przyczyną atypowej depresji. Pochodzenie tej hipotezy prześledzono od psychiatry o imieniu Klein we wczesnych latach siedemdziesiątych XX wieku. Oryginalna definicja depresji atypowej według Kleinsa opierała się na przestarzałej Freudowska koncepcja zwana teorią psychodynamiczną, że istnieje energia lub siła psychologiczna kierująca motywacją, uwagą, miłością własną, uczuciem i agresją; Freud uważał, że to nasza energia libidalna lub psychoseksualna. Ta teoria nie została porzucona, zamiast tego ludzie ewoluowali i odkryli ją na nowo. W 1970 Klein zasugerował, że PEA była neuromodulatorem tej psychoseksualnej energii libidalnej, a jej niedobór powodował atypową depresję. Według współczesnych standardów i zrozumienia pierwotna definicja atypowej depresji Kleinsa jest absurdalna i przestarzała, zawierała koncepcję kobiet, które pragną związków, czują się w nich uniesione i popadają w rozpacz, gdy zostaną odrzucone. Jeśli jesteś jednym z niewielu innych autorów online, którzy mają informacje łączące PEA z atypową depresją, prosimy o dokładniejsze zbadanie źródeł i zaktualizowanie informacji.

Istnieją pewne aspekty atypowej depresji, które mogą sugerować zaangażowanie PEA i sprawić, że warto wypróbować protokół wzmacniający PEA:
Po pierwsze, atypowa depresja słabo reaguje na standardowe leczenie farmakologiczne oparte na serotoninie i norepinefrynie.
Po drugie, nietypowa depresja wiąże się ze znacznym brakiem energii / letargiem.

PEA ORAZ MAŁA DAWKA SELEGILINY JAKO SKUTECZNA KOMBINACJA ANTYDEPRESYJNA

W jednym badaniu, w którym podano niewielką dawkę PEA (tylko 10 do 60 mg dziennie w połączeniu z małą dawką leku przeciwdepresyjnego selegiliny (tylko 5 mg dwa razy dziennie)) szybko wywołało remisję u 60% pacjentów, którzy wcześniej byli oporni na różnorodność innych leków przeciwdepresyjnych, w tym same inhibitory MAO i SSRI, Ponadto połączenie to poprawia sen i popęd seksualny w przeciwieństwie do zwykłych leków przeciwdepresyjnych, które często zmniejszają popęd seksualny.

Czternastu pacjentów, u których udało się osiągnąć efekt przeciwdepresyjny, poddano ponownemu badaniu w okresie od 20 do 50 tygodni od rozpoczęcia leczenia, au 12 z nich efekt przeciwdepresyjny utrzymywał się [iv]. Co więcej, przy małej dawce PEA nie było dowodów na rozwój uzależnienia w sposób, jakiego można by się spodziewać w przypadku stosowania amfetamin. W standardowych dawkach IMAO mają potencjalnie niebezpieczne skutki uboczne, jednak w połączeniu z PEA można je podawać w tak niskiej dawce, że nie powodują niebezpiecznych skutków ubocznych.

MARIHUANA ZWIĘKSZA AKTYWNOŚĆ PEA

2 główne związki aktywne w konopiach to THC i CBD.
Zasadniczo CBD ma łagodny, relaksujący i przeciwlękowy efekt, jest nawet badany przez przemysł farmaceutyczny jako potencjalny lek przeciwlękowy i przeciwdrgawkowy. Z drugiej strony THC działa stymulująco, jednym z jego działań jest zwiększenie aktywności PEA poprzez spowolnienie tempa, w jakim jest rozkładany. THC jest związkiem w dużej mierze odpowiedzialnym za odurzenie, ale ma potencjalną cenę, która może przyspieszyć mózg do wywoływania paranoicznych, niespokojnych myśli i uczuć. Konopie indyjskie, które zawierają wystarczającą ilość CBD, aby zrównoważyć lęk / paranoję potencjał THC, mogą zapewnić zrównoważony łagodny haj, ale powszechnie sprzedawana odmiana skunk została wyhodowana, aby mieć bardzo wysoką zawartość THC kosztem CBD i u niektórych osób z wrażliwymi mózgami na lęk, paranoję i psychozę paranoidalną, ten rodzaj konopi może być naprawdę niebezpieczny, prowadząc do załamań psychotycznych.

Są osoby któe twierdzą, że jedyną rzeczą, która złagodziła ich depresję, były konopie indyjskie, wpływ marihuany na nasz mózg jest niesamowicie skomplikowany i obejmuje kilka neuroprzekaźników, jednak jeśli okaże się, że palenie konopi ma wyraźny efekt przeciwdepresyjny, Depresja charakteryzowała się również stanem niskiej energii mózgu, jest po prostu możliwe, że niedobór aktywności PEA może być przynajmniej częścią twojego problemu, więc możesz spróbować wzmocnić PEA jako alternatywną terapię przeciwdepresyjną opartą na naturalnych środkach, a nie na lekach. Alternatywnie, jeśli nie miałeś depresji, kiedy zacząłeś palić marihuanę, ale czujesz się przygnębiony z bardzo niską energią psychiczną po rzuceniu palenia, być może przyzwyczaiłeś swój mózg do marihuany i zmieniłeś chemię mózgu PEA tak, że teraz potrzebujesz jej tylko po to, aby czuć się normalnie, jeśli w tym przypadku możesz spróbować wzmocnić PEA jako krok przejściowy i co najważniejsze przejść mój protokół regeneracji mózgu.

PEA JEST WYTWARZANY Z AMINOKWASU FENYLOALANINY

PEA jest wytwarzana z aminokwasu fenyloalaniny. Fenyloalanina występuje w różnych formach: [Zwiększenie fenyloetyloaminy o aminokwas fenyloalaninę]
D-fenyloalanina, L-fenyloalanina i DL-fenyloalanina lub DLPA; formy D i L są swoimi lustrzanymi odbiciami.

Fenyloalaninę można również przekształcić w tyrozynę, która służy jako budulec dla aminokwasu tyrozyny, która jest centralnym budulcem neuroprzekaźników dopaminy i noradrenaliny oraz hormonów tyroksyny i cholekasterkininy.

L-fenyloalanina jest postacią powszechną występującą w żywności białkowej i jest to forma stosowana jako standardowy budulec do produkcji białek, hormonów i neuroprzekaźników; L-fenyloalaninę można przekształcić w PEA, można ją również przekształcić w aminokwas L-tyrozynę, który następnie można przekształcić w neuroprzekaźniki dopaminę i norepinefrynę. Biorąc pod uwagę, że organizm ludzki wykorzystuje formę L aminokwasów do budowy białek, można by przypuszczać, że L-fenyloalanina byłaby optymalnym suplementem zwiększającym produkcję PEA, jednak nieoczekiwanie dwa zespoły badawcze odkryły, że D-fenyloalanina była bardziej skuteczna w zwiększaniu PEA [vii ].

D-fenyloalanina (DPA) jest syntetyczną formą fenyloalaniny i jest bardzo rzadką z natury, jednak, jak już wcześniej wspomniano, może być najlepszą formą do zwiększenia PEA.

POTENCJALNE KORZYŚCI

  1. Wpływ na nastrój

Fenetyloamina zwiększa poziom dopaminy i serotoniny w mózgu. Zwiększenie liczby tych neuroprzekaźników w pewnych obszarach mózgu może teoretycznie promować pozytywny nastrój i prowadzić do lepszego samopoczucia. Nie ma jednak wystarczających dowodów, aby twierdzić, że fenetyloamina poprawia nastrój.

Ograniczone badania sugerują, że osoby z depresją mogą mieć obniżony poziom fenyloetyloaminy w mózgu.

Niektóre badania wykazały, że u pacjentów z depresją zmniejsza się stężenie fenetyloaminy i kwasu fenylooctowego, produktu ubocznego fenetyloaminy.

W jednym badaniu (prospektywna kohorta) 14 pacjentów z depresją z dużymi epizodami depresyjnymi 60 mg fenetyloaminy w połączeniu z selegiliną (inhibitorem monoaminooksydazy, który blokuje enzym rozkładający fenetyloaminę) zmniejszyło objawy depresji u 12 pacjentów w ciągu 50 tygodni.

W innym badaniu 9 na 10 pacjentów z depresją, którzy wcześniej nie reagowali na konwencjonalne leki przeciwdepresyjne, zgłaszało podwyższony nastrój po przyjęciu kombinacji fenetyloaminy i selegiliny. Wielkość próby w tym badaniu uniemożliwia wyciągnięcie jakichkolwiek wniosków

2) Schizofrenia

Rola fenetyloaminy w schizofrenii jest nadal niejasna.

Zgłaszano nadmiar fenetyloaminy w moczu pacjentów z określonymi typami schizofrenii, co wskazuje, że jest ona usuwana z organizmu w zwiększonym tempie

W jednym badaniu z udziałem chorych na schizofrenię stwierdzono mniejsze ilości fenetyloaminy i jej metabolitu, kwasu fenylooctowego, w płynie mózgowo-rdzeniowym (CFS).

Zmienione poziomy fenetyloaminy mogą odgrywać rolę w schizofrenii poprzez zwiększanie lub zmniejszanie poziomu dopaminy. U pacjentów ze schizofrenią często obserwuje się wzrost poziomu dopaminy.

Fenyloetyloamina aktywuje receptor (TAAR-1) w mózgu, który zmniejsza objawy schizofrenii u gryzoni.

Potrzebne są dalsze badania.

3) Symptomy ADHD

Potrzeba więcej dowodów, aby ocenić fenetyloaminę pod kątem zaburzeń uwagi.

Podobnie jak u pacjentów z depresją, dzieci i dorośli z ADHD mogą mieć obniżony poziom fenyloetyloaminy. Jednak tylko ograniczone dowody potwierdzają tę teorię.

ADHD to problem behawioralny, głównie u dzieci i młodzieży, charakteryzujący się krótkimi okresami uwagi. Podczas gdy ADHD zazwyczaj rozpoznaje się na podstawie obserwacji zachowania, niektórzy naukowcy badają, czy pomiar fenyloetyloaminy w próbkach moczu może być również przydatny.

W innym badaniu pacjenci, u których wystąpiło zmniejszenie objawów po przyjęciu metylofenidatu z powodu ADHD, mieli podwyższony poziom fenyloetyloaminy. Nie dostarcza to jednak żadnych informacji na temat skutków suplementacji fenyloetyloaminy

4) Czujność i skupienie

W badaniach klinicznych brakuje oceny fenetyloaminy pod kątem uwagi i skupienia.

Dopamina jest kluczowym neuroprzekaźnikiem zaangażowanym w regulację uwagi. Zwiększając poziomy dopaminy, adrenaliny i noradrenaliny (epinefryny i norepinefryny), zakłada się, że fenetyloamina zwiększa energię, skupienie i czujność. Brakuje jednak danych klinicznych.

U myszy wysokie dawki fenetyloaminy prowadziły do takiego samego zachowania jak amfetaminy, w tym zwiększały energię.

5) Popęd seksualny

Ponieważ dopamina i inne katecholaminy są uwalniane podczas podniecenia lub podniecenia, fenetyloamina została powiązana z popędem seksualnym i uczuciem przyjemności. Dlatego też fenetyloamina jest czasami określana jako „lek miłości”, chociaż całkowicie brakuje badań klinicznych.

6) Kontrola wagi

Naukowcy badają, czy fenetyloamina może ograniczać apetyt, zwiększać metabolizm i wpływać na utratę wagi w oparciu o jej wpływ na poziomy neuroprzekaźników. Nie opublikowano dotychczas żadnych istotnych klinicznie wyników.

Pomimo braku dowodów, fenetyloamina znajduje się w wielu suplementach odchudzających, zwykle w zmodyfikowanej formie

BIODOSTĘPNOŚĆ

Działanie fenetyloaminy jest ograniczone, gdy jest podawana doustnie, ponieważ jest ona prawdopodobnie szybko rozkładana w organizmie przez enzym oksydazę monoaminową.

Badania sugerują, że fenetyloamina łatwo przechodzi przez barierę krew-mózg (BBB). Badania na psach sugerują, że fenetyloamina miała bardzo krótki okres półtrwania (5 do 10 minut).

Ponadto fenetyloamina wstrzyknięta dożylnie szczurom była wchłaniana głównie przez płuca, wątrobę i nerki, a mniej niż 1% docierało do mózgu.

Pomimo braku danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa, suplementy diety są szeroko dostępne. Postać soli, fenyloetyloamina HCL, jest najpopularniejszym suplementem fenyloetyloaminy, sprzedawane są również proszki i tabletki fenyloetyloaminy.

Opracowano wersje fenetyloaminy o powolnym uwalnianiu, zaprojektowane w celu powolnego uwalniania fenetyloaminy w czasie, aby przedłużyć jej działanie. Nie były testowane w badaniach klinicznych.

W celu zatrzymania rozkładu fenyloetyloaminy przez MAO użytkownicy często stosują ją wraz z hordeniną (w dawce ok. 50-100mg) lub Selegiliną (w dawce 5mg) na ok. 20 minut przed zażyciem PEA, zaczynając od dawki ok. 100mg i powtarzając dawkowanie co 1,5h zwiększając nieco dawkowanie PEA o ok.100mg. Działanie jest silnie zintensyfikowane a efekt przy ponownym dawkowaniu można utrzymać przez cały dzień.

REKLAMA



 

PEA w proszku dostępna w sklepie ekstrakty.com

REKLAMA



 

Hordenina w proszku dostępna w sklepie ekstrakty.com

CELE MOLEKULARNE

  1. Receptory amin śladowych

Zbiór receptorów wewnątrzkomórkowych znanych jako receptory związane z aminami śladowymi (TAAR) lub po prostu receptory amin śladowych (TA) są znane z tego, że reagują na różnorodne aminokwasy znane jako aminy śladowe. [16] Wiadomo, że receptory te ulegają ekspresji zarówno u szczurów, jak iu ludzi, chociaż ich odpowiedź na leki może się różnić [17] ze względu na nieco niską homologię (76–78%) [18] [19], chociaż rekombinowane ludzkie TAAR (rhTAAR) i ludzki TAAR ( hTAAR) mają wysoką homologię (96,9%). [20] Receptory te są wewnątrzkomórkowe [21] i związane z frakcją błonową komórek, z wyłączeniem błony powierzchniowej komórki, pomimo ich podobieństwa do receptorów adrenergicznych (znajdujących się na błonie powierzchniowej komórki), [22] uważanych za spowodowane przez dziewięcio-aminokwasowy proksymalny koniec receptorów adrenergicznych, które po dodaniu do TAAR1 mogą stabilizować go w błonie powierzchniowej komórki.

Receptor TA1 (znany również jako TAAR1) jest receptorem sprzężonym z białkiem G o cechach strukturalnych, które są podobne do nadrodziny rodopsyny / receptora β-adrenergicznego, która reaguje na śladowe aminy, w tym tyraminę i β-fenyloetyloaminę, a po związaniu produkuje cAMP. TA2 (aka. GPR58 lub TAAR2) jest podobnym receptorem, który również reaguje na β-fenyloetyloaminę, ale zamiast tyraminy reaguje na tryptaminę , a zarówno receptory TA1, jak i TA2 mają mRNA wyrażane w obszarach mózgu (istota czarna / brzuszny obszar nakrywki, miejsce sinawe i grzbietowe jądro szwu), gdzie wiadomo, że β-fenyloetyloamina wywiera aktywność katecholaminergiczną.

Wiadomo, że receptor ten (TA1) ma podstawową aktywność bez żadnego ligandu, a β-fenyloetyloamina jest silniejsza niż inni agoniści TA1 (tyramina i oktopamina) przy indukowaniu cAMP o stężeniu 1 µM (ale porównywalnym przy 100 nM lub mniej).

Te śladowe receptory aminowe są również znane jako molekularny cel leków entaktogennych, takich jak amfetamina, tenamfetamina (Molly), LSD, meskalina, MDMA i endogenne halucynogeny.

2. Transportery monoamin

W następstwie aktywacji TA1 (poprzednia sekcja) stwierdzono, że β-fenyloetyloamina zarówno zmniejsza wychwyt, jak i zwiększa wypływ różnych neuroprzekaźników, takich jak dopamina, serotonina i noradrenalina, w synaptosomach mózgu przy 0,1-1 μM (brak aktywności przy 10 nm); nie wystąpiło to w komórkach, w których TA1 został ablowany genetycznie, nie było związane z funkcją autoreceptorów (regulujących funkcję receptora), a wypływ był blokowany przez hamowanie transporterów.

DYSTRYBUCJA NEUROLOGICZNA

β-fenyloetyloamina (PEA) jest naturalnie występującą aminą biogenną w mózgu ssaków, chociaż uważa się ją za śladową, ponieważ jej całkowita ilość wynosi około 1-5% poziomu katecholamin, co jest uważane za spowodowane ograniczoną syntezą przy szybkim metabolizmie. Iniekcje β-fenyloetyloaminy na obwodzie wydają się być podejmowane równomiernie w większości obszarów mózgu, a w spoczynku wydaje się, że β-fenyloetyloamina jest rozłożona w większości obszarów mózgu, chociaż najwyższe poziomy występują w obszarach o wyższej obecności katecholamin (nigrostriatal i regiony mezolimbiczne, takie jak skorupa ogoniasta, guzki węchowe i jądro półleżące).

KINETYKA KOMÓRKOWA

Wiadomo, że β-fenyloetyloamina jest substratem transportera dopaminy (DAT), a nadekspresja DAT w komórkach zwiększa wychwyt β-fenyloetyloaminy, a jej działanie na cel molekularny (TA1) podczas blokowania DAT może hamować niektóre Zależne od TA1 działanie β-fenyloetyloaminy.

METABOLIZM

β-fenyloetyloamina (PEA) jest metabolizowana głównie przez enzym monoaminooksydazę B (MAO-B), chociaż oba enzymy mają potencjał do jej metabolizowania. Ten proces deaminacji przez enzymy MAO prowadzi do wytworzenia produktu ubocznego kwasu fenylooctowego i przynajmniej neurologicznie nie wydaje się być aktywny w taki sam sposób jak β-fenyloetyloamina.

Na podstawie badań, w których wstrzyknięto p-fenyloetyloaminę psu, okres półtrwania PEA wydawał się wynosić 6-16 minut w zależności od dawki, a N-metylo-β-fenyloetyloamina (NMPEA) wydaje się odpowiadać ten szybki metabolizm i jest również znanym substratem dla MAO-B.

Interkonwersje mogą również wystąpić w komórkach, ponieważ niespecyficzne enzymy N-metylotransferazy mogą przekształcić β-fenyloetyloaminę w N-metylofenetyloaminę (NMPEA), a β-hydroksylaza dopaminy może przekształcić PEA w fenyloetanoloaminę (PEOH); PEOH może być dalej metylowany przez specyficzny enzym N-metylotransferazę fenyloetanoloaminy (PNMT), który jest enzymem, który przekształca noradrenalinę w adrenalinę. Należy zauważyć, że PEOH jest również substratem dla obu enzymów MAO ze swoistością dla MAO-B.

NEUROTRANSMISJA ADRENERGICZNA

Neurony katecholaminergiczne mają tendencję do wyrażania wysokiego poziomu dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych (AADC), która wytwarza β-fenyloetyloaminę (PEA) z macierzystego aminokwasu L-fenyloalaniny, podczas gdy enzym metabolizmu (MAO-B) ma tendencję do wyrażania wysokich poziomów w astrocytach, ale nie udało się wyrazić wysokich poziomów MAO-B w neuronach katecholaminergicznych (locus coeruleus i istota czarna) pomimo wykrycia MAO-B w neuronach serotonergicznych. Zostało to zinterpretowane jako potencjalnie wyższe stężenie PEA w neuronach katecholaminergicznych niż jest to ogólnie przyjęte na podstawie oceny mokrej masy mózgu.

Na poziomie receptora adrenergicznego β-fenyloetyloamina (i tyramina) są częściowymi allosterycznymi antagonistami zarówno β1, jak i β2 (niekonkurencyjni wobec agonisty izoprenaliny ) z Emax 403 +/- 54nM.

Uważa się, że PEA jest antagonistą receptora α-adrenergicznego, aczkolwiek w niepraktycznie wysokich stężeniach (100 µM).

NEUROTRANSMISJA DOPAMINERGICZNA

Szybkość syntezy β-fenyloetyloaminy w neuronach dopaminergicznych jest porównywalna z szybkością syntezy dopaminy, chociaż stężenia w prążkowiu wydają się być około 3-krotnie niższe z powodu podwyższonego metabolizmu MAO-B

Zauważono, że β-fenyloetyloamina zwiększa wydzielanie dopaminy po wchłonięciu do neuronów dopaminergicznych, wtórnie do transportera dopaminy (DAT; blokowanie transportera usuwa skutki PEA); pęcherzykowy transporter monoamin nie odgrywa roli in vitro oraz rezerpina, inhibitor VMAT, nie blokujący dopaminergicznego działania β-fenyloetyloaminy. Może to być spowodowane tym, że β-fenyloetyloamina jest substratem dla DAT i zwiększa wydzielanie dopaminy w następstwie aktywacji TA1. Podobnie do działań oczekiwanych od agonisty TA1, wielokrotnie wykazano, że β-fenyloetyloamina indukuje wydzielanie dopaminy in vitro [50] i in vivo oraz hamuje wychwyt dopaminy.

Wydaje się, że β-fenyloetyloamina odgrywa dodatkową rolę w aktywacji autoreceptora D2 w stężeniach fizjologicznych, działając w celu regulacji nadmiernego wypalania.

NEUROTRANSMISJA SEROTONINERGICZNA

Wydaje się, że β-fenyloetyloamina jest 100-krotnie słabsza w uwalnianiu serotoniny z jądra półleżącego w porównaniu z jej zdolnością do uwalniania dopaminy podczas testowania w zakresie 1-100 µM.

Wydaje się, że neurony serotoninergiczne wyrażają MAO-B w neuronie, w przeciwieństwie do neuronów katecholaminergicznych, co sugeruje, że akumulacja β-fenyloetyloaminy w neuronie nie jest tak istotna.

UZALEŻNIENIE I ZACHOWANIA KOMPULSYWNE

Uważa się, że β-fenyloetyloamina jest związana z uzależnieniem, ponieważ w leczeniu uzależnienia od kokainy „terapia agonistyczna” (stosowanie środków zwiększających dopaminę synaptyczną) wydaje się być korzystna, ale czysto agoniści dopaminergiczni mają swój własny potencjał uzależniający w wyniku aktywacji mezolimbicznego szlaku nagrody. Ponieważ serotonina hamuje ten szczególny aspekt aktywności dopaminergicznej, uważa się, że mieszani agoniści działający zarówno na serotoninę, jak i dopaminę są korzystni w leczeniu uzależnienia od środków pobudzających i alkoholu; wiadomo, że β-fenyloetyloamina mają właściwości agonistyczne w stosunku do obu tych neuroprzekaźników.

DEPRESJA

U osób ćwiczących na bieżni przez pół godziny przy 70% ich maksymalnego tętna (w środku zakresu 60-80%, gdzie odnotowano wzrost nastroju) ilość kwasu fenylooctowego w moczu była zwiększona, chociaż w bardzo zmiennym stopniu; uważano, że jest to możliwy czynnik wpływający na przeciwdepresyjne działanie ćwiczeń.

CHOROBA PARKINSONA

Choroba Parkinsona (PD) jest patologicznie charakteryzowana przez niewydolność dopaminergiczną i zwyrodnienie w obszarze mózgu znanym jako istota czarna, co powoduje utratę funkcji szlaku czarnoprądowego i zawartości dopaminy w skorupie ogoniastym. Szlak nigrostriatalny lokalnie syntetyzuje i jest modulowany przez aminy śladowe, takie jak β-fenyloetyloamina.

W jednym z badań odnotowano ujemną korelację między zawartością β-fenyloetyloaminy w płynie mózgowo-rdzeniowym a ciężkością choroby Parkinsona ocenianą w stadium Hoehna i Yahra, chociaż późniejsze badanie oceniające β-fenyloetyloaminę w surowicy nie zdołało odtworzyć tej korelacji z ciężkością choroby, chociaż se miał znacznie niższy poziom tej śladowej aminy w surowicy (48%)

Poznaj autora / nootraveller

Natura eksperymentatora. Poszukiwacz nowości. Fan niesztampowości.

Zostaw komentarz

Twój email nie zostanie upubliczniony.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>