,

Rasagilina i Selegilina – różnice i podobieństwa

Rasagilina i Selegilina – różnice i podobieństwa

Istnieje kilka istotnych różnic pomiędzy Rasagiliną i Selegiliną. Oba leki zostały opracowane przez Teva Neuroscience w Izraelu, ale Rasagilina jest znacznie nowsza i jest uważana za następcę Selegiliny.

selegiline_rasagiline

Do kluczowych różnic pomiędzy Selegiliną i Rasagiliną zalicza się:
Wskazania: Wskazaniem do stosowania Selegiliny jest leczenie choroby Parkinsona, paliatywne leczenie choroby Alzheimera i leczenie depresji, przy stosowaniu w wysokich dawkach. Rasagilina jest zatwierdzona do stosowania w leczeniu idiopatycznej postaci choroby Parkinsona, jako monoterapia lub pomocniczo razem z lewodopa.
Metabolity: Metabolitami Selegiliny są l-metamfetamina i amfetamina. W przypadku Rasagiliny metabolitem nie jest amfetamina.
Siła działania: Rasagilina jest około pięć razy silniejsza od Selegiliny. Może być zatem stosowana w mniejszych dawkach.
Skutki uboczne. W przypadku Selegiliny istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia bezsenności, nadciśnienia i innych skutków ubocznych związanych ze wzrostem poziomu katecholamin (dopamina, norepinefryna). Rasagilina jest prawdopodobnie lepiej tolerowana.
Neuroprotekcja: Zarówno Selegilina i Rasagilina wykazywały działanie neuroprotekcyjne w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych. Pozostaje niewyjaśnionym, czy leki te wykazują działanie neuroprotekcyjne/ modyfikujące przebieg choroby u pacjentów cierpiących faktycznie na chorobę Parkinsona. Uważa się, że Rasagilina wykazuje silniejsze działanie neuroprotekcyjne [1].

Rasagilina/ Selegilina nieodwracalnie i selektywnie hamują enzym o nazwie oksydaza monoaminowa B (MAO-B). W wysokich dawkach hamują również MAO-A, ale efekt ten nie jest klinicznie istotny przy dawkach przepisywanych na receptę. MAO-A i B są podtypami enzymu, który metabolizuje dopaminę. Poprzez inhibicję metabolizmu dopaminy, Selegilina/Rasagilina zwiększają synaptyczny poziom dopaminy.
Selegilina i Rasagilina stosowane są w leczeniu choroby Parkinsona. Ponieważ funkcja dopaminy jest zaburzona zarówno w przypadku choroby Parkinsona, jak i ADHD, inhibitory MAO-B skutecznie leczą oba te schorzenia. Kiedy którykolwiek z tych leków podawany jest razem z lewodopą (prekursorem dopaminy), wzmacniają jego działanie. W przypadku jednoczesnego podania lewodopy z Selegiliną/Rasagiliną, skuteczność uzyskuje się przy znacząco mniejszych dawkach.

porownanieMETABOLITY AMFETAMINOWE

dopamine-metabolism

Porównując Selegilinę z Rasagiliną, zwróć uwagę, że przy stosowaniu Selegiliny, ale nie Rasagiliny, powstają metabolity (met)amfetaminowe. Stosunek metabolitów l-metamfetaminy do amfetaminy w przypadku Selegiliny wynosi szacunkowo 2,8.
Niektóre osoby mogą obawiać się neurotoksyczności amfetaminowej związanej z zażywaniem Selegiliny. Rasagilina została opracowana jako następca Selegiliny właśnie z tego powodu – brak metabolitów amfetaminowych. Racjonalnym powodem opracowania Rasagiliny było stworzenie „czystszej” wersji Selegiliny.
Przepisanie Selegiliny pozarejestracyjnie, do leczenia ADHD, może jednak okazać się korzystne, ponieważ metabolity amfetaminowe poprawią koncentrację i pomogą w przypadku niektórych objawów ADHD związanych z deficytem uwagi.

DZIAŁANIE NEUROPROTEKCYJNE

Selegilina/Rasagilina były początkowo uznawane za leki „modyfikujące przebieg choroby” w leczeniu Parkinsona. Oczekiwano, że ta klasa leków będzie chronić neurony dopaminergiczne przed stresem oksydacyjnym na drodze wielu różnych mechanizmów. Jednym z tych mechanizmów było obniżenie poziomu nadtlenku wodoru (H2O2), który w sposób naturalny powstaje w procesie metabolizmu dopaminy wspomaganym przez MAO-B.
Pozostaje niejasnym, czy leki te mają zdolność modyfikowania przebiegu choroby. FDA wielokrotnie odrzucała wnioski TEVA pharmaceuticals o podanie w ulotce, że leki te działają neuroprotekcyjnie w chorobie Parkinsona.
To, że Selegilina/Rasagilina w połączeniu z lewodopą są skuteczne w łagodzeniu objawów choroby Parkinsona, nie podlega dyskusji. Można je również stosować jako monoterapię u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą Parkinsona.
Na działanie neuroprotekcyjne istnieje mnóstwo dowodów z badań in vitro i na zwierzętach. Ale czy gdyby Selegilina/Rasagiliny rzeczywiście działały neuroprotekcyjnie, to czy nie spowolniłyby rozwoju choroby Parkinsona? Potrzeba więcej badań, aby ostatecznie odpowiedzieć na to pytanie.

ŹRÓDŁO: Naoi M, Maruyama W, Youdim MB, Yu P, Boulton AA. Anti-apoptotic function of propargylamine inhibitors of type-B monoamine oxidase. Inflammopharmacology. 2003;11(2):175-81.

Poznaj autora / nootraveller

Natura eksperymentatora. Poszukiwacz nowości. Fan niesztampowości.

Jeden komentarz

  • Warto wg mnie wspomnieć o niezwykłym mechanizmie jakim jest „activity enhancer” . Jedne z kilku substancji, jakie znamy o takich właściwościach (osobiście znam jeszcze PPAP, BPAP)

Zostaw komentarz

Twój email nie zostanie upubliczniony.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>