, ,

Deprenyl – Zapomniana tabletka przedłużająca życie

Deprenyl – Zapomniana tabletka przedłużająca życie

Deprenyl został opracowany przez dr. Josepha Knolla z Uniwersytetu Semmelweisa w Budapeszcie, na Węgrzech, we wczesnych latach sześćdziesiątych, do potencjalnego zastosowania jako antydepresant. Lek początkowo wykazywał się ograniczonymi możliwościami leczenia depresji, ale ponad dekadę po jego początkowym opracowaniu odkryto, że może on być skutecznym środkiem do leczenia choroby Parkinsona. (Spójrz jednak na uwagę na końcu tego rozdziału dotyczącą zastosowania plastrów na skórę z deprenylem, które wykazują się skutecznością w leczeniu depresji.)

W kwietniu 1989 roku FDA zatwierdziła deprenyl do stosowania w leczeniu choroby Parkinsona, tj. choroby, która zazwyczaj dotyka osób w wieku od 50 do 70 lat. Choroba Parkinsona jest schorzeniem nieuleczalnym, które początkowo objawia się charakterystycznym drżeniem i powoduje postępującą niezdolność do samodzielnego funkcjonowania, ostatecznie prowadząc do śmierci.
Deprenyl oddziałuje na ważną substancję chemiczną w mózgu, nazywaną dopaminą. Dopamina produkowana jest w mózgu z dwóch aminokwasów, które występują naturalnie w żywności: fenyloalaniny i tyrozyny.
Ludzki organizm do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje mnóstwa substancji chemicznych w prawidłowo zbilansowanych ilościach. Dla większości tych niezbędnych substancji, w organizmie człowieka zachodzą dwa procesy biologiczne – jeden proces produkujący daną substancję i drugi proces prowadzący do jej rozkładu. Dopamina jest rozkładana w mózgu przez związek nazywany MAO-B. Dla zachowania dobrego zdrowia istotne jest, aby utrzymać równowagę pomiędzy produkcją dopaminy z aminokwasów i jej rozkładaniem przez MAO-B. Jeśli rozkład dopaminy przez MAO-B zachodzi w szybszym tempie niż jej produkcja z aminokwasów, to komórki mózgowe, które wykorzystują dopaminę, umrą. Spadek poziomu dopaminy i wynikające z tego uszkodzenie mózgu może powodować drżenia, zesztywnienie mięśni, utratę koordynacji, osłabienie i śmierć.

MAOB_inhib-compressor

Zaczynając od wieku około 45 lat, rozkład dopaminy w mózgu przez MAO-B zaczyna się nasilać. Standardowa ilość dopaminy w mózgu człowieka zaczyna spadać o 13 procent co każdą dekadę. U około 0,5 procent populacji spadek dopaminy zachodzi znacznie szybciej niż w typowym tempie 13 procent co każde dziesięć lat. Gdy poziom dopaminy spadnie do około 30 procent prawidłowej wartości, u osób, których to dotyczy, pojawiają się drżenia i sztywność mięśni, typowe dla choroby Parkinsona. U pacjentów cierpiących na chorobę Parkinsona występują spadki poziomu dopaminy wynoszące zazwyczaj od 30 do 90 procent co każde dziesięć lat. Do śmierci u osób cierpiących na Parkinsona dochodzi zazwyczaj wówczas, gdy w ich mózgu poziom dopaminy spadnie do 10 procent prawidłowej wartości.
W przeszłości najbardziej popularnym sposobem leczenia choroby Parkinsona był L-Dopa. L-Dopa jest aminokwasem, który nie występuje w normalnej diecie człowieka. Mózg może produkować dopaminę znacznie łatwiej z L-Dopa niż z tyrozyny i fenyloalaniny, które zazwyczaj dostarczane są wraz z pokarmem.
Deprenyl atakuje inny element procesu regulacji poziomu dopaminy – poprzez inhibicję działania MAO-B.

Deprenyl

W latach osiemdziesiątych deprenyl, albo stosowany pojedynczo, albo w skojarzeniu z L-Dopa, był najskuteczniejszym ze znanych sposobów leczenia choroby Parkinsona. Naukowcy narzekali, że tylko niektórzy lekarze stosują deprenyl w chorobie Parkinsona. Kilka lat po jego zatwierdzeniu przez FDA wielu lekarzy wciąż nawet nie słyszało o tym leku, sprzedawanym przez Somerset Pharmaceuticals pod nazwą handlową Eldepryl.
W wydaniu z 5 września 1990 roku pisma Journal of the American Medical Association (JAMA) zamieszczono artykuł zatytułowany „Many Researchers, Few Clinicians, Using Drug That May Slow, Even Prevent, Parkinson’s.” (tłum. „Wielu naukowców, ale niewielu lekarzy stosuje lek, który może spowolnić lub nawet zatrzymać Parkinsona.”). Artykuł na nowo uwidocznił dramatyczne dane dotyczące stosowania deperenylu, jakie zgromadzono w ramach kilku wielkoskalowych badań z udziałem ludzi. W artykule JAMA dr Christopher Goetz, neurolog, powiedział, że jest „zaskoczony jak niewielu” lekarzy przepisuje deprenyl. „Oni nie rozumieją wniosków” z tych badań, powiedział Goetz.
Entuzjazm do stosowania deprenylu w chorobie Parkinsona został częściowo ostudzony po tym, jak odkryto, że stosowane dawki były często zbyt duże i że wyznaczenie i utrzymanie odpowiedniego sposobu dawkowania w warunkach klinicznych było trudniejsze niż się tego początkowo spodziewano.
Dr Knoll twierdzi, że deprenyl jest również skuteczny w zapobieganiu chorobie Parkinsona. Większość innych badaczy pracujących z deprenylem traktuje to stwierdzenie poważnie, ale jest znacznie bardziej ostrożna pod względem zalecania stosowania deprenylu osobom zdrowym.

images

Artykuł przeglądowy w piśmie Clinical Neuropharmacology autorstwa dr Patrcii Sonsalli i dr. Lawrence’a Golbe’a typizuje najbardziej powszechne poglądy na ten temat. Sonsalla i Golbe omawiają powody, dla których wierzy się w przydatność deprenylu jako leku zapobiegającemu chorobie Parkinsona (PD, ang. Parkinson’s Disease), ostrzegając, że w sekcjach zwłok starszych osób, u których nie obserwowano za życia objawów Parkinsona, w przypadku ośmiu do 10 procent stwierdzono obecność patologicznych wskazań przemawiających za chorobą Parkinsona.
Sonsalla i Golbe napisali, że „klinicznie oczywista PD może być zaledwie wierzchołkiem patologicznej góry lodowej dotyczącej 10 procent populacji po 60 roku życia w krajach zachodnich. Jeśli deprenyl wykazuje choćby umiarkowane możliwości opóźniania lub łagodzenia objawów klinicznych PD lub powszechnie przypuszcza się, że daje takie możliwości, to wielu ludzi może poszukiwać tego leku. Wciąż odległa perspektywa opracowania wiarygodnego badania, przeprowadzanego przed wystąpieniem objawów, może nadać bardziej racjonalnych podstaw do tej praktyki. W każdym wypadku, zaniepokojeni pacjenci i ich lekarze muszą zdawać sobie sprawę, że nie istnieją dane na temat bezpieczeństwa stosowania deprenylu w rozciągłości kliku dekad.”
Według dr. Knolla dowiedziono, że deprenyl „jest bezpiecznym lekiem do stosowania u ludzi. W długotrwałym (2-8-letnim) okresie codziennego podawania leku nie spotkano się kiedykolwiek z reakcjami nadciśnieniowymi, ani z potrzebą stosowania specjalnej ostrożności pod względem diety.” Knoll powiedział, że dawka śmiertelna leku jest ponad 1000 razy większa niż skuteczna dawka dzienna. Knoll nazwał ten margines bezpieczeństwa „nadzwyczajnym”.

Dr Knoll powiedział również, że deprenyl jest skutecznym lekiem na starzenie. Knoll napisał obszerny raport ze swoich badań dotyczących opóźniających starzenie działań deprenylu, który został opublikowany w piśmie European medical journal w 1989 roku.

LEM1408survivalcurves700

W badaniu tym dr Knoll podzielił 132 szczurzych samców w tym samym wieku na dwie grupy. Jednak grupa 66 szczurów otrzymywała zastrzyki z roztworu soli trzy razy w tygodniu. Druga grupa 66 szczurów otrzymywała podobne zastrzyki, zawierające deprenyl, trzy razy w tygodniu. Podawanie rozpoczęto, kiedy szczury były w wieku 104 tygodni. Szczury, które nie otrzymywały deprenylu, padały średnio w wieku 147 tygodni. Po 164 tygodniach wszystkie nietraktowane szczury (którym wstrzykiwano sól z wodą) padły, a wszystkie szczury traktowane deprenylem wciąż żyły i były zdrowe. Dopiero siedem tygodniu później padł pierwszy szczur traktowany deprenylem. Ostatni ze szczurów traktowanych deprenylem dożył do 226 tygodni.
Średnia długość życia szczurów traktowanych deprenylem wyniosła 192 tygodnie. Badacze uważali ten wynik za szczególnie nadzwyczajny, ponieważ uważano, że maksymalna długość życia tego szczepu szczurów laboratoryjnych wynosi 182 tygodnie.

Deprenyl-rat-study-summary-1024x614

Według dr Knolla, podobnych, wydłużających życie wyników, można spodziewać się u ludzi. Procesy biologiczne, na które oddziałuje deprenyl, wywołując efekty wydłużające życie szczurów, są dobrze znane; i wśród naukowców panuje ogólna zgoda co do tego, że deprenyl oddziałuje na te same procesy u ludzi.

Dr Knoll nakierowuje na zachodzący naturalnie spadek poziomu dopaminy w starzejącym się mózgu, aby wskazać jak działa deprenyl, wydłużając długość życia. Powiedział, że to nie jest zbieg okoliczności, że nawet najzdrowsi ludzie umierają w wieku, kiedy poziom dopaminy w ich mózgu spada poniżej krytycznego poziomu 30 procent. Według naszej obecnej wiedzy, neurony (komórki mózgu), które używają dopaminy, są najszybciej starzejącymi się neuronami w ludzkim mózgu.
Poparcie dr. Knolla dla stosowania deprenylu w wydłużaniu ludzkiego życia jest kontrowersyjne. Twierdzenia dotyczące wspomaganej długowieczności u ludzi, bez jednoznacznych dowodów, sprawiały często firmom farmaceutycznym problemy z państwowymi agencjami regulacyjnymi. Na jednym z sympozjów dotyczących deprenylu organizator spotkania, dr John Mann, ostrożnie podkreślił, że oświadczenia dr. Knolla dotyczące przeciwstarzeniowego działania deprenylu „nie mają nic wspólnego z deklaracjami jakiejkolwiek firmy farmaceutycznej.”
Jeśli doświadczenia na zwierzętach przełożyłyby się bezpośrednio na takie samo opóźnienie procesów starzenia u ludzi, dałoby to efekt w postaci 24-procentowego wydłużenia maksymalnej długości ludzkiego życia, rozciągając jednocześnie długość środkowych lat ludzkiego życia w zdrowiu o 25 do 30 lat. Ponieważ naturalna długość życia ludzi jest dłuższa niż długość życia zwierząt laboratoryjnych, nie będzie wiadomo, czy deprenyl rzeczywiście daje ten sam efekt u ludzi, jeszcze przez przynajmniej kolejne trzy dekady.

dopamine age

W raporcie w piśmie Journal of the American Geriatric Society z sierpnia 1992 roku, dr Knoll podsumował swój raport na temat deprenylu mówiąc, „Proponujemy, aby podawać zdrowej populacji 10-15 mg deprenylu, rozpoczynając od wieku 45 lat, aby zwalczyć związany z wiekiem zanik nigrostriatalnych neuronów dopaminergicznych. Profilaktyczna kuracja deprenylem wydaje się oferować rozsądną szansę poprawy jakości życia w późniejszych dekadach, opóźniając czas naturalnej śmierci i zmniejszając podatność na związane z wiekiem choroby neurologiczne.”
Edytor Journal of the American Geriatric Society dołączył notatkę do raportu dr. Knolla, podając, że „Propozycja w ostatnim akapicie jest opinią autora i nie odzwierciedla opinii głównego nurtu w obecnych czasach.” Niemniej jednak, umieszczenie propozycji, aby wszystkie zdrowe osoby powyżej określonego wieku zażywały regularnie lek na receptę, w poważnym czasopiśmie medycznym, jest nadzwyczajne i bezprecedensowe.
Ponieważ deprenyl jest lekiem na receptę, osoby stosujące go do osobistych eksperymentów wydłużania życia są albo naukowcami, albo lekarzami, albo osobami, którym lekarze ufają, że posiadają odpowiednią wiedzę i są wystarczająco odpowiedzialni, aby być w stanie stosować mądrze lek taki jak deprenyl w długim okresie czasu.
Jednym z największych problemów, na który napotykają się zdrowe osoby stosujące deprenyl, jest nie problem medyczny, ale społeczny. Deprenyl jest organizmie rozkładany do amfetaminy i metamfetaminy. Londyński badacz G. P. Reynolds i jego współpracownicy przytoczyli w brytyjskim czasopiśmie medycznym, że nawet w większych dawkach stosowanych w chorobie Parkinsona „jest mało prawdopodobne, aby deprenyl wywoływał w jakimkolwiek znaczącym stopniu działania podobne do centralnego działania amfetaminy.”

Amfetamina i metamfetamina, jako produkty rozpadu deprenylu, mogą jednak znaleźć się w moczu. Niektórzy naukowcy ostrzegają, że może to powodować problemy dla tych osób, które muszą przejść wymagane przez pracodawcę badania w kierunku obecności narkotyków.
Metamfetamina jest powszechnym nielegalnym „ulicznym środkiem” z potencjałem powodowania uzależnienia. Naukowcy, którzy pracują z deprenylem, nie obawiają się o jakąkolwiek szkodliwość powodowaną przez niewielkie ilości amfetaminy i metamfetaminy pochodzące z deprenylu, ale wyrażają obawę odnośnie zagrożeń względem pracy i reputacji osób, u których stwierdzono pozytywne wyniki w testach na narkotyki.

MARKIETING DEPRENYLU

Deprenyl Research Ltd., firma, która wprowadza deprenyl na rynku w Kanadzie, bada zastosowanie deprenylu w kontrolowaniu objawów choroby Alzheimera i redukowaniu zmęczenia w stwardnieniu rozsianym. Firma ta ma nadzieję, że ostatecznie uzyska zatwierdzenie rządowych agencji regulacyjnych na wprowadzenie deprenylu na rynek dla tych zastosowań. (w połowie 1994 roku firma Deprenyl Research zmieniła nazwę na Draxis Health, Inc., wyrażając swoją intencję zaangażowania się w inne produkty poza deprenylem.)
Wielu przedsiębiorców angażowało się w starania o uzyskanie zatwierdzenia na sprzedaż deprenylu do celów wydłużania życia psów, kotów i innych zwierząt domowych. Pierwszą taką próbę podjął dr Morton Shulman z Toronto. W 1987 roku dr Shulman miał 62 lata i był tak poważnie dotknięty chorobą Parkinsona, że ledwie mógł się poruszać bez pomocy. Otrzymał deprenyl z Europy po tym, jak usłyszał o leku od neurologa.
W czasopiśmie Longevity cytuje się dr. Shulmana, który mówi, że „w ciągu 24 godzin od zażycia leku przestałem się trząść i powłóczyć nogami, powróciłem do normalnego stanu i wróciłem do pracy.”
Według raportu w wydaniu Business Week z dnia 3 października 1988 r., po tym jak deprenyl zatrzymał u niego postęp choroby, dr Shulman wzbudził duże kontrowersje swoimi staraniami wprowadzenia leku na rynek jako środka przedłużającego życie zwierzętom domowym.

Selegiline

Shulman zabiegał, aby nakłonić firmy produkujące karmy dla zwierząt do uzyskania oficjalnego zatwierdzenia dla deprenylu jako środka wydłużającego życie zwierzętom, od władz Stanów Zjednoczonych i Kanady. W tym czasie deprenyl nie był jeszcze zatwierdzony przez U. S. FDA do jakiegokolwiek stosowania; i wielu ludzi obawiało się, że twierdzenia Shulmana o wydłużaniu życia zwierząt spowodują spowolnienie uzyskania zatwierdzenia FDA w Stanach Zjednoczonych. Problem ten komplikował się, ponieważ Shulman miał udziały finansowe w firmie, która wnioskowała o uzyskanie zatwierdzenia FDA na stosowania leku u osób cierpiących na chorobę Parkinsona.
Według raportu w wydaniu z dnia 7 stycznia 1991 r. czasopisma Barron’s, tygodnika finansowego, nowa firma, Deprenyl Animal Health, Inc., została założona w celu wprowadzenia na rynek deprenylu do zastosowania weterynaryjnego. Barron’s cytowało władze firmy, które mówiły, że deprenyl „jeśli podawany jest chronicznie w małych dawkach, może wydłużyć okres zdrowego życia małych zwierzęcych towarzyszy, poprzez opóźnienie ‘normalnego’ zaniku pewnych funkcji fizjologicznych, szczególnie u psów i kotów, w schyłkowym okresie życia tych zwierząt.”
Deprenyl Animal Health, Inc. podpisało później umowy z Chinoin of Hungary, główny światowym producentem deprenylu, na posiadanie wyłącznych praw na wprowadzenie deprenylu na rynek do „weterynaryjnych zastosowań na receptę” w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. W 1992 roku utworzyli główne siedziby w Overland Park, w Kansas, i rozpoczęli wdrażanie planów sprzedaży weterynaryjnej postaci deprenylu pod nazwą firmową Anipryl.

W 1999 roku, reklamy telewizyjne Aniprylu, weterynaryjnej postaci deprenylu, były powszechne.
Podstawowe patenty amerykańskie i kanadyjskie na deprenyl, będące własnością Chinoin of Hungary, wygasły. Jednakże, Chinoin jest również właścicielem patentów w obu krajach na sposób wytwarzania deprenylu. Te patenty były ważne aż do 20 grudnia 2003 r.
Firmy konkurujące poszukiwały alternatywnych sposobów wytwarzania leku, które nie były zastrzeżone patentami Chinoin. Jednej z firm, Discovery Experimental and Development, Inc., udało się w rzeczywistości zastosować kompletnie inny sposób wytwarzania płynnej postaci deprenylu. Firma ta twierdziła, że był on bardziej biodostępny niż produkt Chinoin. W pewnym momencie został on zgłoszony do zatwierdzenia przez FDA. Później, konkurenci konspirowali z nieuczciwymi agentami FD, aby odsunąć Odkrycie z biznesu.

NIEBEZPIECZEŃSTWA ZWIĄZANE Z DEPRENYLEM

Pomimo imponująco obszernej dokumentacji na temat bezpieczeństwa stosowania deprenylu, każda substancja, która oddziałuje na układ tak istotny, jak układ dopaminergiczny mózgu, musi powodować efekty niepożądane w pewnych warunkach. Pierwsze skutki niepożądane deprenylu przyjmowanego w niskich dawkach zostały odkryte przez osoby, które od dłuższego czasu praktykują metody wydłużania życia i którzy stosowali l-dopa do celów wydłużania życia. L-dopa wykazał się zdolnością wydłużania życia u zwierząt poprzez wspomaganie zastępowania dopaminy, której poziom naturalnie spada wraz z wiekiem. (L-dopa jest również silnym „uwalniaczem” hormonu wzrostu.) Dodanie niskich dawek deprenylu do niskich dawek l-dopa skutkuje raczej alarmującą reakcją niepożądaną, często z tygodniowym lub dwutygodniowym opóźnieniem po wprowadzeniu kombinacji. Objawy są zazwyczaj takie jak przy nadmiarze dopaminy i obejmują mimowolne ruchy mięśni, nudności, bóle głowy lub po prostu słabe samopoczucie.
Około pięć lat po tym jak osoby praktykujące metody wydłużania życia odkryły rezultaty interakcji deprenyl/l-dopa, w literaturze naukowej zaczęły pojawiać się raporty ukazujące długoterminowe działania niepożądane kombinacji deprenyl/l-dopa u pacjentów cierpiących na Parkinsona. W badaniu opisanym w British Medical Journal z 16 grudnia 1995 r. odnotowano najgorsze długoterminowe działania, w tym takie, jak wyraźny wzrost śmiertelności w okresie pomiędzy 29 miesiącem a 41 miesiącem po rozpoczęciu stosowania kombinacji deprenyl/l-dopa, z ogólnym wskaźnikiem śmiertelności o prawie 60 procent wyższym niż u pacjentów zażywających samo l-dopa.

Nowsze raporty z badania DATATOP pokazują, że wcześniejsze korzyści stosowania deprenylu zanikają, gdy koniecznym stało się uzupełnianie terapii pacjentów l-dopa.
Wiadomo, że deprenyl powiela niektóre z efektów działania l-dopa. Prawdopodobnym jest, że kombinacja deprenyl/l-dopa wywołuje w rezultacie efekt przedawkowania l-dopa. Dopóki nie dowiemy się czegoś więcej na temat kombinacji deprenyl/l-dopa, ludzie zdrowi (i prawdopodobnie również ludzie z łagodną chorobą Parkinsona) powinni unikać stosowania kombinacji deprenyl/l-dopa.
Istnieje również możliwość wystąpienia długoterminowych działań niepożądanych w wyniku stosowania niskich dawek samego deprenylu, bez l-dopa. Deprenyl znacząco zwiększa aktywność dysmutazy nadtlenkowej (SOD, ang. superoxide dismutase), jednego z naturalnych antyoksydantów występujących w naszym organizmie. Pozornie, wydaje się to być dobrym skutkiem. Przez lata ludzie usiłowali znaleźć sposób na zwiększenie naturalnej aktywności antyoksydacyjnej, zwłaszcza wykorzystując SOD. Jednak w procesie niszczenia niektórych wolnych rodników, SOD, jak większość antyoksydantów, wytwarza inne wolne rodniki. Z tego powodu, komplementarny system antyoksydacyjny musi być utrzymywany w równowadze.
To jest fakt – niezależnie od tego, czy antyoksydantami są suplementy witaminowe, czy naturalne systemy antyoksydacyjne w organizmie człowieka.
Jest to jednym z powodów, dla których lepiej być ostrożnym wobec najnowszej „mody” na antyoksydanty. Tylko to, że dana substancja jest antyoksydantem, nie oznacza, że jej stosowanie będzie dla ciebie dobre.

Jedną z kilku przyczyn zaburzenia rozwoju umysłowego w zespole Downa jest nadmierna produkcja SOD. Nadmiar SOD niszczy niektóre rodzaje wolnych rodników, ale w procesie tym produkuje jednocześnie więcej niebezpiecznych rodników hydroksylowych, z którymi inne systemy antyoksydacyjne nie są w stanie sobie poradzić. Istnieje prawdopodobieństwo, że deprenyl, nawet w niskich dawkach, może powodować podobny rodzaj uszkodzeń.
Oczywiście, gdybyśmy mogli zrównoważyć systemy antyoksydacyjne, nadmierna aktywność SOD mogłaby z problemu stać się korzyścią. Miną lata zanim poznamy efekty długoterminowego stosowania niskich dawek deprenylu u ludzi. Tymczasem, podajemy kilka kwestii pod rozwagę dla wszystkich, którzy myślą o stosowaniu niskich dawek deprenylu w celach wydłużania życia:

  • Trzema głównymi naturalnymi systemami antyoksydacyjnymi w ludzkim organizmie są SOD, katalaza i peroksydaza glutationowa. Deprenyl znacząco podnosi aktywność SOD, w niewielkim stopniu aktywność katalazy, a aktywności peroksydazy glutationowej nie podnosi wcale. Suplement odżywczy N-acetylocysteina (NAC) podnosi poziom peroksydazy glutationowej i powinien pomóc w zrównoważeniu naturalnego systemu antyoksydacyjnego organizmu u osób zażywających deprenyl.
  • Prawdopodobnie nie jest rozsądne stosowanie deprenylu bez raczej dużych dawek antyoksydacyjnych suplementów witaminowych, zwłaszcza witamin C i E.
  • Wzrost aktywności SOD powodowany przez deprenyl występuje w większym stopniu u kobiet niż u mężczyzn. Badania z deprenylem nad długością życia, które dawały pozytywne wyniki u zwierząt, zawsze były przeprowadzane na zwierzętach płci męskiej. Nie ma pozytywnych wyników z badań nad długością życia u zwierząt płci żeńskiej. Wydaje się, że idealna dawka deprenylu dla kobiet jest niższa niż idealna dawka deprenylu dla mężczyzn. Stosowanie suplementacji antyoksydacyjnej u kobiet zażywających deprenyl jest odpowiednio bardziej istotne niż u mężczyzn zażywających deprenyl.

DAWKOWANIE W CELU WYDŁUŻANIA ŻYCIA

Optymalna wielkość dawki deprenylu dla celu wydłużenia życia nie jest znana. Bezpośrednie przełożenie z eksperymentów na zwierzętach wskazywałoby na dawkę około 5 mg co drugi dzień. Niektórzy naukowcy sugerują jednak, aby w wieku 40-50 lat rozpocząć z dawką 5 mg na tydzień i stopniowo zwiększać ją do około 5 mg na dzień, do momentu wkroczenia w siedemdziesiąte lata życia. Innym czynnikiem komplikującym jest fakt, że wczesne eksperymenty z deprenylem były przeprowadzane wyłącznie na zwierzętach płci męskiej. Ostatnie badanie na szczurach płci męskiej i żeńskiej wykazało, że optymalna dawka dla samic jest znacznie niższa niż optymalna dawka dla samców. Dopóki więcej badań nie zostanie przeprowadzonych, rozsądnym powinno być ograniczenie dawki do 5 mg na tydzień u zdrowych kobiet poniżej 70 roku życia.

depredosage

Okres półtrwania deprenylu w organizmie wynosi zaledwie kilka godzin; ale po dostaniu się do mózgu, jego działania są długotrwałe. Zmierzono, że okres półtrwania inhibicji MAO-B u ludzi wynosi około 40 dni, dlatego deprenyl nie musi być przyjmowany codziennie przez osoby, które cierpią na chorobę neurologiczną.
W badaniach wydłużania życia z deprenylem na gryzoniach, które zakończyły się sukcesem, okres półtrwania inhibicji MAO-B powodowanej deprenylem wyniósł od 8 do 11 dni, a u ludzi okres ten wynosi 40 dni. To wskazuje, że dawki wydłużające życie przekładane bezpośrednio z badań na szczurach mogą być 4 do 5 razy zbyt wysokie dla ludzi.

(w badaniu, w którym mierzono okres półtrwania inhibicji MAO-B u ludzi, wyniósł on około 38 dni u zdrowych pacjentów i 43 dni u pacjentów z wczesną chorobą Parkinsona. Zdrowymi pacjentami były cztery niepalące osoby płci męskiej w wieku 62 do 69 lat. Pacjentami z chorobą Parkinsona były dwie osoby płci męskiej i dwie osoby płci żeńskiej w wieku 62-70 lat.)
[Uwaga osobista: Po tych wszystkich, czasami zagmatwanych, informacjach na temat deprenylu, prawdopodobnie zastanawiasz ile, jeśli w ogóle, deprenylu biorę ja. W 1989 r. zacząłem z dawką 15 mg tygodniowo. Wkrótce zmniejszyłem dawkę do 5 do 10 mg deprenylu tygodniowo. W 1996 zmniejszyłem swoją dawkę do 5 mg tygodniowo i zacząłem stosować cytrynian deprenylu w płynie. Od kiedy najlepiej przebadany produkt płynnego cytrynianu deprenylu stał się niedostępny, zacząłem stosować 5 mg tygodniowo w formie tabletki. Biorę również 1000 mg NAC dziennie i przynajmniej 400 j. m. witaminy E i 1000 mg witaminy C dziennie. Biorę też dużo kwasu liponowego.] (Powinienem również dodać, że niektóre z informacji w tym rozdziale mogą być w pewnym stopniu nieaktualne, ponieważ ostania naprawdę gruntowna aktualizacja tego konkretnego rozdziału została przeprowadzona w 1999 r. W kolejnych latach wprowadzałem jedynie niewielkie zmiany, aż do roku 2009, kiedy dokonano kolejnego istotnego uaktualnienia.)

W Stanach Zjednoczonych FDA zatwierdziła plastry na skórę z deprenylem, sprzedawane pod nazwą handlową Emsam, do leczenia depresji. Nie wiadomo, czy to może być lepsza postać deprenylu do celów prewencyjnych i celów wydłużania życia. Ponieważ plaster na skórę uwalnia deprenyl w równomiernym tempie w 24-godzinnym okresie czasu, jest to powód, dla którego można sądzić, że stosowanie 6 mg plastra Emsam co drugi dzień może być dobrym podejściem do zastosowania deprenylu jako środka zapobiegawczego. Poważnym minusem, jak na razie, stosowania Emsamu jest jego ekstremalnie wysoka cena. W momencie, w którym to piszę, cena Emsamu wynosi ponad 500 dolarów za pudełko z 30 plastrami 6 mg. To jest ponad 30 razy więcej niż cena deprenylu w tabletkach.)

O JOSEPHIE KNOLLU

Joseph_Knoll3

Dr Knoll zaczął zażywać deprenyl w 1988 r., ponad dwie dekady po tym, jak go opracował. Dr Knoll jest byłym przewodniczącym Wydziału Farmakologii i profesorem emerytowanym na Uniwersytecie Semmelweisa. Opracował wiele innych nowych leków, poza deprenylem, wydał 852 publikacje naukowe i jest posiadaczem 53 patentów.
Dr Knoll przeżył nazistowski obóz koncentracyjny w czasie II wojny światowej. Według wywiadu z Knollem, opublikowanym w czasopiśmie Longevity w wydaniu z grudnia 1992, w pewnym momencie niewoli jego waga spadła do zaledwie 37 kg. Był w grupie 65 osób, z których przeżyły tylko dwie.
„Ciało jest sługą umysłu”, według Knolla. Wiara w to prowadziła go przez większość zawodowego życia.

BIBLIOGRAFIA

Carrillo, M.C. and others. „Long Term Treatment with (-)Deprenyl Reduces the Optimal Dose as well as the Effective Dose Range for Increasing Antioxidant Enzyme Activities in Old Mouse Brain.” Life Science. 1996: Vol.59, No.13. pp.1047-1057.

Cochran, Thomas N. „Offerings in the Offing (Deprenyl Animal Health, Inc.)” Barron’s. Jan 7, 1991. p. 61

Cotton, Paul. „Many Researchers, Few Clinicians, Using Drug That May Slow, Even Prevent, Parkinson’s” Journal of the American Medical Association. Vol. 264, No. 9. Sept. 5, 1990. pp. 1083-1084.

Crowell-Davis, S.L. Cognitive dysfunction in senior pets. Compendium: Continuing Education For Veterinarians. Vol. 30. No. 2. February, 2008. pp. 106-8, 110.

Fowler, J.S and others. „Slow Recovery of Human Brain MAO-B After L-Deprenyl (Selegiline) Withdrawal” Synapse. (1994) Vol.18. pp.86-93.

Hawkins, C., „The Dogfight Over a New Drug for Parkinson’s Disease” Business Week. Oct. 3, 1988. p. 36.

Heinonen, E.H., and others. „Pharmokinetics and Metabolism of Selegiline” Acta Neurol. Scand. 1989:126 pp.93-99.

Kahn, Carol. „An Anti-Aging Aphrodisiac” Longevity. Dec., 1990. pp.42-48.

Knoll, J. „The Pharmacology of Selegiline ((-)Deprenyl): New Aspects” Acta Neurol. Scand. 1989:126 pp. 83-91.

Knoll, J. „Deprenyl (selegiline): The History of Its Development and Pharmacological Action” Acta. Neurol. Scand. Supp.95:1983. pp. 57-80.

Knoll, J. „Deprenyl Medication: A Strategy To Modulate the Age-Related Decline of the Striatal Dopaminergic System” Journal of the American Geriatric Society. V.40., No.8, August, 1992, pp. 839-847.

Kushleika, J. and others. „Selegiline and Lymphocyte Superoxide Dismutase Activities in Parkinson’s Disease.” V. 39, No.3, March, 1996. pp.378-381.

Lees, A.J. „Comparison of Therapeutic Effects and Mortality Data of Levodopa and Levodopa combined with Selegiline in Patients with Early, Mild Parkinson’s Disease” British Medical Journal. 311, Dec. 16, 1995, pp. 1602-1607.

McGrath, P.J. and others. „A Placebo-Controlled Trial of l-Deprenyl in Atypical Depression” Psychopharmacology Bulletin. 1989, Vol. 25, No. 1, pp. 63-67.

Parkinson Study Group [DATATOP]. „Effect of Deprenyl on the Progression of Disability in Early Parkinson’s Disease” New England Journal of Medicine. Nov. 16, 1989. pp.1364-1371.

Parkinson Study Group. „Deprenyl and Tocopherol Antioxidative Therapy of Parkinsonism” Acta Neurol. Scand. 1989:126 pp. 171-175.

Parkinson Study Group. „Impact of Deprenyl and Tocopherol Treatment on Parkinson’s Disease in DATATOP Patients Not Requiring Levodopa.” Annals of Neurology. Vol. 39. No.1, January, 1996. pp. 29-36.

Parkinson Study Group. „Impact of Deprenyl and Tocopherol Treatment on Parkinson’s Disease in DATATOP Patients Requiring Levodopa.” Annals of Neurology. Vol. 39. No.1, January, 1996. pp. 37-43.

Reynolds, G.P. and others. „Deprenyl is Metabolized to Methamphetamine and Amphetamine in Man” British Journal of Clinical Pharmacology. 1978:6, pp. 542-544.

Shoulson, „I. Neuroprotective Clinical Strategies for Parkinson’s Disease.” Annals of Neurology, 1992, Supplement 32, pp. 143-145.

Sonsalla, P.K. and Golbe L.I. „Deprenyl as Prophylaxis Against Parkinson’s Disease?” Clinical Neuropharmacology. Vol. 11, No. 6., pp. 500-511.

Thomas, Patricia. „Anti-Aging Ploy Evokes Doubts” Medical World News. June 11, 1990. p. 16.

Yahr, M.D. and others. „Selegiline in the Treatment of Parkinson’s Disease – Long Term Experience” Acta Neurol. Scand. 1989:126 pp. 157-161.

Dow, Alastair. The Deprenyl Story. Publisher: Stoddard, Toronto. ISBN: 0-7737-2406-0.

Poznaj autora / nootraveller

Zostaw komentarz

Twój email nie zostanie upubliczniony.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>